banner59

Daha çok gencim… (henüz yaş 20) genç bir öğrenciyim o zaman gecenin bir yarısı. Sıcak hava, bunalmaktayım... Uyku uyumak ne mümkün…  Birden sallanmaya başladı her yer,  bitmeyen 45 SANİYE. Sonra durulduk. Eş, dost, komşu sokağa döküldük, her yer insan seli. Bir şeyler vardı ters giden. Çok geçmedi, Gölcük yıkıldı dediler. O zamanlar staj yaptığım hastaneye çağrıldık. Gönüllü, görevli herkes o yaşamın bittiği yere gitti. Yıkıntıların başında çaresiz ama bir damla umut ile bekleyenler var. Yine çok kalabalık etraf. Ellerimizle küçücük taşları, kırılan beton parçalarını kaldırıyoruz. Hafİf olduğu için ellerimizle kaldırmıyoruz, zarar vermeyelim diye. İşte o an anladım, yaşamla ölüm arasında o ince çizginin ne olduğunu. Yaşım halen 20…. Yaşımdan çok fazla yaşadığım o korku, endişe, umudun ne olduğunu ve umutsuzluğun ne olduğunu işte o zaman öğrendim orada. O sessizlik anlarını örten tek bir ses vardı. Bir umutlu söylenen. Bir çıtırtı bile olsa sevince dönüşebilecek o sessizliği. Yaşım kadar geçti üzerinden. O memleketten sevdim ömrümün geri kalanını geçireceğim. Acıları yaşamış, umutları umutsuzluğa dönenlerin yüzünü görmüş, beklenmeyen haberin geldiğinde sevinenlerin sevincini yaşamış bir kadını. Yaşım kadar acı biriktirdim 20 günde. Hiç kulağımdan gitmeyen, duyduğumda göz pınarlarımı dolduran o sessizliğin çığlığını. Şimdi 20 yıl geçti üzerinden, soruyorum SESİMİZİ DUYAN VAR MI?….

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol