ÇA­RE­SİZ­LİK
­
Öy­le bir ya­şam ki, zen­gi­ni de mut­suz, fa­ki­ri de, ­
U­mut­la ge­le­ce­ğe bak­mak is­ti­yor­su­nuz, na­fi­le; kal­mış her şey ge­ri­de
­So­ğuk kış gü­nü, çıp­lak ayak­la ge­zen üşü­mü­yor ar­tık,
­Be­den be­yin­le ir­ti­bat ku­ra­mı­yor, dü­şün­ce­ler der­ya­sın­da ba­tık…

­Sev­gi köp­rü­le­ri yı­kıl­mış, akan göz­yaş­la­rı se­lin­den,
­Ya­şa­ma na­sıl tu­tu­na­bi­lir­si­niz, bi­ri­le­ri tut­maz ise elin­den…
­Mev­sim­ler bi­le bit­kin, yor­gun ve ça­re­siz kal­mış­lar ­
İlk­ba­har, son ba­har ker­van­dan kop­muş, gö­rev­le­ri­ni kı­şa, ya­za bı­rak­mış­lar…

­Dağ­lar taş­lar küs­kün gi­bi, de­niz­ler­de­ki dal­ga­lar yok ar­tık ­
A­ğaç­lar bo­yun­la­rı­nı bük­müş­ler, her yan­la­rı sar­kık..
­Ya mis gi­bi ko­kan o gü­ze­lim çi­çek­le­re ne ol­du?
­Ça­re­siz ya­şa­mı gö­rün­ce, on­lar da ani­den kay­bol­du.

TES­Tİ

­Gö­nül, top­rak­tan ya­pıl­mış bir tes­ti gi­bi­dir
­Çok ça­buk kı­rı­lır, var­sa eğer için­de bi­raz­cık ki­bir.. ­
İn­cin­mek­te is­te­mez, in­cit­mek­te hiç kim­se­yi
­Be­nim­se­miş­tir özün­de ya­ra­tı­lan her şe­yi sev­me­yi…

­Dö­nüp bir ba­kın et­ra­fı­nız­da­ki gü­zel­lik­le­re,
­Yıl­dız­lar bi­le ışık sa­çı­yor, in­sa­nın özün­de­ki me­lek­le­re.
­Ya­ra­dan, al­tın tep­si­de sun­muş bü­tün ni­met­le­ri,
­Yi­ne de bir tür­lü ata­mı­yo­ruz, içi­miz­de bi­ri­ken kö­tü­lük­le­ri…
­
O­nun için gö­nül tes­ti­si­nin kıy­me­ti­ni bi­le­lim
­Kir­len­miş ise bir ya­nı, onu göz­yaş­la­rı­mız ile si­le­lim.
­Yan­lış­la­rı fark edin­ce, he­men ken­di­mi­ze ge­le­lim
­Ka­ram­sar­lık­tan kur­tul­mak için, hu­zu­ra ko­şa­rak gi­de­lim…

Bu de­fa kö­şe ya­zı­mın ye­ri­ne ken­di yaz­dı­ğım iki şi­i­ri siz­le­rin be­ğe­ni­si­ne su­na­rım, say­gı­la­rım­la.
 

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

banner55

banner53